Historia

 
            Współcześnie jedną z popularniejszych form terapii z udziałem zwierząt, animaloterapii jest kynoterapia (dogoterapia), czyli terapia kontaktowa z udziałem psa. Została ona zapoczątkowana przez amerykańskiego psychiatrę dziecięcego Borisa Levisona w 1964 roku. Zauważył on pozytywną zmianę w zachowaniu młodego pacjenta po kontakcie z jego psem. Kontakt ów przyspieszył  proces leczenia pacjenta i usprawnił jego komunikację. Dalsze obserwacje Levisona potwierdziły, że mali pacjenci cierpiący na autyzm bez wysiłku zaprzyjaźnili sie z jego psem, podczas gdy nawiązanie kontaktu z drugim człowiekiem sprawiało im duże trudności. Dziecięcy psychiatra swoje obserwacje opublikował w kilku pracach, gdzie po raz pierwszy użył słowa "pet therapy" ("pet' znaczy zwierze domowe, głaskać, "therapy" terapia). W Polsce prekursorem wykorzystywania psów w rehabilitacji osób niepełnosprawnych jest Maria Czerwińska- założycielka i prezes fundacji Przyjaźni Ludzi i Zwierząt "CZE-NE-KA". To właśnie ona zaproponowała i upowszechniła termin "dogoterapia" (ang. dogotherapy = "dog"- pies, "therapy"- terapia)". Duży wkład w propagowanie i ustandaryzowanie terapii z udziałem psa w Polsce ma także Polskie Towarzystwo Kynoterapeutyczne, które  wprowadziło termin kynoterapia. Obecnie w Polsce funkcjonują obydwie powyższe nazwy terapii kontaktowej z udziałem psów: dogoterapia i kynoterapia. Obydwa terminy i instytucje opierają się na doświadczeniach i opracowaniach Dela Society, organizacji która jako jedna z pierwszych wypracowała standardy pracy z psem. My obydwa terminy traktujemy jako wzajemnie uzupełniające się i stosujemy je zamiennie.